×
مـُنتظر می نشینم
تا چشمان ِشب ٬
باز شوند ...
ساعت ها
و ساعت ها ...
در هیاهوی ِ باد
صدای ِ خـــُـدا را گــُم می کنم ...
و پــُر نور ترین چشمکش را هم
پشت ِ ابرهای ِ سر در گمی جا می گذارم ...
رَد ِ پاهایش را هم انگار
بـــاران
شسته است ...
جهــــانی
از حضورش
خالیــست ...
پنجره را که باز می کنم
فقط دیوار می بینم ...
فال ِ دیوارم
امشب
شلوغ تر از همیشه است ...
هـــــان !
دست های ِ خالی ام را
دیدم یک جا
که سَمت ِ بی نهــــــــایت تـــُــهی
دراز کرده ام
و در جای ِ دیگر
از شرم ِ دوباره تـــُـهی یافتن
پنهانشان کرده ام ...
سیاهی ها را که ندیده بگیرم ٬
خاکســـتری ها کبــوترند ...
کبـــوتر های بی بال
کبـــوتر های بی قصه
کبـــوترهایی که انگار خوابیده اند ...
سیگار دستم را می سوزاند
پــــَـرتـَش می کنم سـَمت ِ دیوار
بیدار که نمی شوند
می فهمم
مــــــُـــرده اند ...
پنجره را می بندم ...
پـُـشت ِ درختهای حیاط
قایم شده است خــُـدا ؟!
تا هــِـزار که نـَـشمـُـرده بودم هنوز ...
از لای ِ دستهایم که دید می زدم
دیــــدَم پــَـریــد
پـُـشت ِ درخت ِ اَنــــار ِ تـَــه ِ حیــاط ...!
امــا ..
کـــــــو ؟!
نیــسـت ...!
شب که چشم هایش را می بـَـندَد
اَنــــارها
به من می خندَندُ
می گــَــندَند ...
مثل ِ آرزوهـــای ِ مـ ـ ـ ـن ...
*
چقدر بارون لازمه تا کثافتِ ذاتی ِ آدم ها پاک بشه ؟
بگو چقدر ... خــــُــدا ...!