مادرم

بر من ببخش

که گرمی دستانت

اعتبار بودن من نبودند ...

سر بر شانه های غمگینت می گذارم

و در این شب ماه شکسته

پرواز را

                         آرزو می کنم ...

و زمزمه کنان  

                            تکرار می کنم

قصه ی آمدن ها و رفتن های 

                             غمهای دلم را ...

نگاهت

به یادم می آورد

که

صبحی در راه است

و خورشید

خواهد دمید

آن زمانی که من خودم را به خواب زده ام

و من

به رسم پیش کشی ِلحن ِمهربان ِصدایت

دیگر

به پشت سر

                    نگاه نخواهم کرد ...