آی روزگار

             سکه ها دو رو دارند ...

تا می توانی

        خیره نگاه کن به کنج ِ قفسم

                   لب بهم بدوز در پاسخ ِ عطشم

لیک ٬ من ز پا ننشینم ٬

         که گر چنین پیش رویم

                   کلید رهایی ِ کبک های ِ خفته

                                           در دستان ِ مرد ِ من

                                                             زنگ می زند ...

آی روزگار

         سکه ها دو رو دارند ...

می رسد آن روز که

            اســـــیــرم در آغوشش

                         بر لبانم قفل ِ لبانش

                            و به دور ِ تنم زنجیر ِ بازوانش ...

آری ...

        تنها آن زمان است که

                                  آزادم ...