می روم ٬

   روزی یا شبی ...

و تمام ِ رویاهایم را

             در چمدانی کوچک

                     با خود می برم ...

دیگر ٬

جهانتان از من ٬ خالی خواهد شد ...

آنگاه که

زمین ٬ شانه خالی  کند

به گاه ِ سستی ام ٬

دیوارها دیگر  تکیه گاه ِ بوسه ام نخواهند بود ٬

و سقف ِ خانه های ِ بی من

         بوم ِ نقاشی ایست سپید

                             تا ابد ...

آنگاه

صدای ِ تو

آوازخوان ِ جدایی من خواهد شد

همصدای ِ ساز ِ ناکوک ِ باد ...

می روم ٬

روزی یا شبی ...

آنجا

آسمان ٬ جامی برایم ساخته است

                          از ابر

تا من

هر صبح شراب ِنور بنوشم

                    و مه دود کنم ...