آنقدر رفته ام این راه ِ بی بازگشت را

که چَشمانم دیگر به غبار ٬ عادت کرده اند ٬

و مه ِ هیچ دریایی خبر از پاکی برایم نخواهد آورد ...

اینک با چهره ای رنگ به رنگ

چون وسوسه ی یک گناه

به گورستان ِ خود بازگشته ام٬

تا آرام گیرم

در رویای ِ گل آلود ِ یک گور ...

در این میعادگاه ِ قافله های ِ دربند

رخت ِ ژنده ی مسافر وارم را

می تکانم ...

اینجا

در پی ِ گلزار ِ خشکیده ی ِ قالی ها

آنقدر باید پنجه بر خاک کشید

تا لبخند کم سویی بشکند در یاد ...

اینجا

پنجره های ِ نیمه باز ِ آرزو

لبهای ِ مُـرده های ِ بی کفن را برایت تداعی می کنند٬

که هیچ پاسخی به هیچ نگاه ِ پُـر دردی ندارند ...

با دستهایم ٬ دستهایت را صدا می زنم

انعکاس ِ خواهشم

صدای ِ چنگ ِ دیوانه وارم بر دیواره ی این گور است ...

آهای ... !

کجای ِ این جهان به تماشا نشسته ای ؟!

ناپیدایم برایت ؟

الهه ی ِ درد شده ام

سنگی و بی رمق

چون شکست خوردگان ٬ که بر زانو هم نتوانند تکیه کرد

و برای رهایی از این آغوش ِ فشرده ام

راهی جز شکافتن نیست .

مردگان ِ این دشت

به نظاره ی ِ من آمده اند

و اندوه قسمت می کنند میان ِ سیل ِ مشتاقان .

تو کجایی ؟

در این کویر کاغذی

که بوی ِ کهنگی اش ٬

بوی ِ خشت ِ خانه های غریب را می دهد .

تو کیستی ؟

سیاه پوش ِ سوگوار ِ من

که چنین آسوده خاطر

در رویاهای من پرسه می زنی .

و می کِــشی مرا

در این بیغوله

پی ِ گوری که انگار هرگز پیدا نخواهد شد ...

گوری به نام من .

تو بگو ...

تو که بازوانت انحنایی دارد به وسعت ِ خواب

و چشمهایت مهربانی ِ آبهای ِ دور دست را یدک می کشند

بگو که راهی نمانده است

تا آن روشنایی ِ کاذب

تا بیداری ِ مارهای ِ عذاب

بگو

که راهی نمانده است ...