ЭЛЬМИРА

×

amartat — Sun, 24 May 2009 07:54:18 GMT

برای نوشتن هیچ چیز مهیا نیست ٬ برای بیرون ریختن این کلمات که راه نفس کشیدنم را بریده اند . برای گفتن از تو و تمام آن خیال هایی که دوره ام کرده اند . برای رو کردن دست خودم شاید .

با اینکه من برای تو همیشه خودم بوده ام . بی دروغ و بی اغراق ٬ اما اگر هنوز گنگی در چشمهایت موج می زند لابد ایراد از من است . باید شفاف تر باشم ٬ بی رنگ باشم .

روزها و شبهایی که با این خیال طی شد کم نبود . با خیال چشمهایی که نگاهشان کنی و آنها هم به تو بفهمانند که خوب نگاهت را می فهمند . با خیال دستهایی قوی که دستهایم را بگیرند و من فکر کنم زمان ایستاده است و همه مات مانده اند و به آرامش من حسادت می کنند .

فکر می کنی این نوشتن از کجا پیدایش شد ؟ از این که هیچ وقت گوشی برای شنیدن نداشتم ... حقیقت است ٬ هر چند برای خودم درد دارد گفتنش .

این تار بود که می تنید

دست به دست می چرخید

گاه و بی گاه

در گذرِ روزها و شب ها

رجز می خواند

سر انگشتان ِ ریسندگان ِتنش را.

تاریک شدم

که روشن کُنَدم

تا عطر ِنفت ِتنم

تَفتِه کند

و تنپوش ِ تاری ام را

بپوشاند.

به اخگری می ماند

تا دلیل ِراه شدنم را

از راه راه ِعبور ِتنش

گاه گاه بشنوم

و هجای ِمکرر ِنامش را

به عشوه

زمزمه سازم

که زمزمه ها خود

نهان شده

رازم را.

به وقت ِاعتراف

کرور کرور

ترانه می خواندند

به جشن ِزخمه و بوسه

مسلسل ها

اشارتگر ِدیوار پشتمان بودند

که قرار بود

راه راه ِسرخ تنش را

کنار به کنار ِدستان ِبسته ام

بر سپیدی ِدیوار حک کنند.

هیهات

درنگ کن از این همه تردید

بر بوته زار ِآتش و خاکستر

خاکستری بنواز

آواز خوان ِ جدایی ِتـــرمــــه

دلیل سینه کوب ِ

گلوله و زخمه.

×

amartat — Sun, 17 May 2009 12:15:18 GMT

حریر احساس

دست به دست چرخید ...

تار و پود تنش

هزار و یک شب دوام آورد ...

نـهایت

به آتش آهی سوخت ٬

و عطر نفس هایی

شعله گرفت در جانش ...

فانوس شد

که اشارتگر دیوار روبرو باشد .

پ.ن :

دور شدی ٬ آنقدر دور که دیگر دست خیالم هم به تو نخواهد رسید .

×

amartat — Wed, 06 May 2009 07:57:18 GMT

زمان گذشت

هزار قاصدک در دامنم جا خوش کرد

هزار پروانه اوج گرفت

اما شعری نو ٬ سروده نشد ...

تنها جریان ِ جاری ِ حیات این بود ٬

خیال ِ تو غم می زائید

و ذهن من بزرگش می کرد ...

×

amartat — Thu, 30 Apr 2009 07:31:18 GMT

من اگر نباشم

قصه ی چشمهای تو نیمه تمام می ماند .

من اگر نباشم

اشکی هم نیست ٬

حتی دستی هم ٬

که سُـــر بخورد روی گونه ای .

من اگر نباشم

خـــدا هم نیست ...

و حتی آن ماهی ٬

که به شوق صیدش

نمی ترسیدی از هزار توی ِ رودخانه ی دلم .

اما می رسد آن روز ...

بگو تمام کودکان شهر ٬

حبابهای رنگی بسازند ٬

با آرزوهای من ٬

و فوت کنند سمت ِ دریا ...

می رسد آن روز ...

×

amartat — Mon, 27 Apr 2009 09:39:18 GMT

دیگر خیالم راحت است

که تمام واقعیت های ِ کثیف ِ زمین را کشف کرده ام

در میان خاکروبه ها ٬

در انحصار مردم زنده به گور شده ...

سهم من

از فردایی که با اشتیاق و دلهره

در انتظار آمدنش

دیوارهای ِ ذهنم را

رج به رج خط می کشم

چیزی نیست

جز حس ِ افروختن ِیک سیگار ٬

در تنهایی کوچه های خاکی ...

اما تو

بنواز دلم را

به نام بخوان بوسه ای را

که مرا بیدار می کند از مرگ ...

و تمام ساده لوحی مرا

از پنجره بیرون بریز

تا خورشید ِمُرداد من

حقیرترین ذره هایش را هم بسوزاند ...

پ . ن :

دیگه دلم نمی خواد بنویسم . این نوشته ها یه زمانی برام یه جور تسلی خاطر بود ٬ یه جور یاد آوری اتفاقات شیرین ٬ یه جور ثبت لحظه هایی که توی ذهن من نقش بستن ... اما حالا یه عذاب شده برام . انگار خیلی بیشتر از اونچه که باید ٬ دارم خودم و لذت هام و دردهام رو می شناسم و به خودم یادآوری می کنم ...

×

amartat — Mon, 20 Apr 2009 09:34:18 GMT

^{آی روزگار}

^{سکه ها دو رو دارند ...}

^{تا می توانی}

^{خیره نگاه کن به کنج ِ قفسم}

^{لب بهم بدوز در پاسخ ِ عطشم}

^{لیک ٬ من ز پا ننشینم ٬}

^{که گر چنین پیش رویم}

^{کلید رهایی ِ کبک های ِ خفته}

^{در دستان ِ مرد ِ من}

^{زنگ می زند ...}

^{آی روزگار}

^{سکه ها دو رو دارند ...}

^{می رسد آن روز که}

^{اســـــیــرم در آغوشش}

^{بر لبانم قفل ِ لبانش}

^{و به دور ِ تنم زنجیر ِ بازوانش ...}

^{آری ...}

^{تنها آن زمان است که}

^{آزادم ...}

×

amartat — Wed, 08 Apr 2009 08:56:18 GMT

در آینه دیدم

فصلی دیگر آغاز شده

با رویش ِ بنفشه های ِ کبود بر تنم ...

تو که زمستان را تمام کرده ای بگو

در آن جاده ی برفی

بتی از یخ ندیدی ؟

همان خدایی که از آرزوهای ِ من ترسید ٬

ایستاد و بر چوب دست ِ مستی ات تکیه کرد ...

پ.ن :

برایم هزار قاب ِ خالی بیاورید تا عکسهای ذهنم را در آغوش بگیرند ... نگاه کنید ٬ دو جنگل خیس ٬چشمهایش ٬ هزار چراغ رنگی در آب ٬ آن دامن کوتاه ِ اسکاتلندی ٬ این یکی عکس ِ یک صداست ٬ برگهای سوخته ی خاطرات ٬ این همان آغوشیست که درست اندازه ی تنم بود ٬ اینجا را ببین او جای ِ من دستش را گرفته ... من عکاس بودم ... فقط همین .

×

amartat — Thu, 26 Mar 2009 07:50:18 GMT

می روم ٬

روزی یا شبی ...

و تمام ِ رویاهایم را

در چمدانی کوچک

با خود می برم ...

دیگر ٬

جهانتان از من ٬ خالی خواهد شد ...

آنگاه که

زمین ٬ شانه خالی کند

به گاه ِ سستی ام ٬

دیوارها دیگر تکیه گاه ِ بوسه ام نخواهند بود ٬

و سقف ِ خانه های ِ بی من

بوم ِ نقاشی ایست سپید

تا ابد ...

آنگاه

صدای ِ تو

آوازخوان ِ جدایی من خواهد شد

همصدای ِ ساز ِ ناکوک ِ باد ...

می روم ٬

روزی یا شبی ...

آنجا

آسمان ٬ جامی برایم ساخته است

از ابر

تا من

هر صبح شراب ِنور بنوشم

و مه دود کنم ...

×

amartat — Mon, 16 Mar 2009 11:56:18 GMT

بگذار بگویند

خوب یا که بد ٬

من

در آغوش ِ تو

خودم را یافتم ...

چشم ِ تمام ِ تجربه هامان

کور

دند ِ تمام ِ خاطره هامان

نرم

من

شهرزاد ِ شب ِ آخرم ...

راوی ِ شراب ِ نگاه

و لبانی که شوق ِ سرکشیدن دارند ...

×

amartat — Tue, 10 Mar 2009 06:17:18 GMT

وقتی به خودم نگاه می کنم فقط یه سایه می بینم . یه سایه ی کمرنگ از اون چیزی که روزی می خواستم باشم . پوزخندی می زنم و به این فکر می کنم که حالا دیگه همه سایه شدن . سایه ای از بودن ِ واقعی . حالا دیگه هیچ کس حتی " بودن " رو نمی تونه درست معنا کنه . چه توقع ِ بی جایی می شه وقتی ازشون می خواهیم که باشن ...

احساس ِ درموندگی می کنم . مثل ِ تمام ِ اوقاتی ( کم هم نیستند ) که این حس رو دارم ٬ تنها راهی که برام می مونه این هست که پناه ببرم به تخت خوابم و مثل ِ یه مرده دراز بکشم و خیره شم به سقف و فکر کنم و فکر کنم و فکر کنم ...

توی اتاق ِ من ٬ تنها نشونه از گذشت زمان اوج گرفتن و خاموشی ِ صداهای غریب ِ تو کوچه است و البته روشنایی و تاریکی که انگار تنها چیزی ِ که هنوز رو اصولی که داشته ٬ داره پیش می ره ...

گاهی آدم ها هستی شون رو به خونه ها تحمیل می کنن و گاهی خونه ها سرنوشت ِ آدمها رو رقم می زنن . توی بعضی خونه ها ٬ اونا که آخر خط هستن ٬ نمی شه خندید ... یعنی همیشه یه چیزی ٬ یه جوری رو اعصاب ِ و اسباب ِ زحمت . دل ِ آدم به چیزی خوش نمی شه ٬ یا اگه شد ٬ زود اون شادی رو از دست می ده . حالا هر چقدر به خودش شور و شوق ِ زندگی تزریق کنه ٬ بازم شکل خونه می شه . راکد و کج خیال ... ربطی هم به تازگی و کهنگی ٬ یا حتی کوچیکی و بزرگی ِ خونه نداره . اصلاْ بعضی خونه ها ذاتاْ واسه زندگی ساخته نشدن ٬ توی اون ها فقط می شه مُــرد .

این مهم نیست که روح یا جسمت می میره ٬ مهم مُــردن ِِ بی موقع و از سر ِ ناچاری ِ .

می میری چون کار بهتری ازت بر نمیاد .