ЭЛЬМИРА

^{آی روزگار}

             ^{سکه ها دو رو دارند ...}

^{تا می توانی}

        ^{خیره نگاه کن به کنج ِ قفسم}

                   ^{لب بهم بدوز در پاسخ ِ عطشم}

^{لیک ٬ من ز پا ننشینم ٬}

         ^{که گر چنین پیش رویم}

                   ^{کلید رهایی ِ کبک های ِ خفته}

                                           ^{در دستان ِ مرد ِ من}

                                                             ^{زنگ می زند ...}

^{آی روزگار}

         ^{سکه ها دو رو دارند ...}

^{می رسد آن روز که}

            ^{اســـــیــرم در آغوشش}

                         ^{بر لبانم قفل ِ لبانش}

                            ^{و به دور ِ تنم زنجیر ِ بازوانش ...}

^{آری ...}

        ^{تنها آن زمان است که}

                                  ^{آزادم ...} 

در آینه دیدم  

فصلی دیگر آغاز شده

با رویش ِ بنفشه های ِ کبود بر تنم ...

تو که زمستان را تمام کرده ای بگو 

در آن جاده ی برفی

بتی از یخ ندیدی ؟

همان خدایی که از آرزوهای ِ من ترسید  ٬

ایستاد و بر چوب دست ِ مستی ات تکیه کرد  ...

پ.ن :

برایم هزار قاب ِ خالی بیاورید تا عکسهای ذهنم را در آغوش بگیرند ... نگاه کنید ٬ دو جنگل خیس ٬چشمهایش ٬ هزار چراغ رنگی در آب ٬ آن دامن کوتاه ِ اسکاتلندی ٬ این یکی عکس ِ یک صداست ٬ برگهای سوخته ی خاطرات ٬ این همان آغوشیست که درست اندازه ی تنم بود ٬ اینجا را ببین او جای ِ من دستش را گرفته ... من عکاس بودم ... فقط همین .

   روزی یا شبی ...

و تمام ِ رویاهایم را

             در چمدانی کوچک

                     با خود می برم ...

دیگر ٬

جهانتان از من ٬ خالی خواهد شد ...

آنگاه که

زمین ٬ شانه خالی  کند

به گاه ِ سستی ام ٬

دیوارها دیگر  تکیه گاه ِ بوسه ام نخواهند بود ٬

و سقف ِ خانه های ِ بی من

         بوم ِ نقاشی ایست سپید

                             تا ابد ...

آنگاه

صدای ِ تو

آوازخوان ِ جدایی من خواهد شد

همصدای ِ ساز ِ ناکوک ِ باد ...

می روم ٬

روزی یا شبی ...

آنجا

آسمان ٬ جامی برایم ساخته است

                          از ابر

تا من

هر صبح شراب ِنور بنوشم

                    و مه دود کنم ...