بگذار بگویند
خوب یا که بد ٬
من
در آغوش ِ تو
خودم را یافتم ...
چشم ِ تمام ِ تجربه هامان
کور
دند ِ تمام ِ خاطره هامان
نرم
من
شهرزاد ِ شب ِ آخرم ...
راوی ِ شراب ِ نگاه
و لبانی که شوق ِ سرکشیدن دارند ...
وقتی به خودم نگاه می کنم فقط یه سایه می بینم . یه سایه ی کمرنگ از اون چیزی که روزی می خواستم باشم . پوزخندی می زنم و به این فکر می کنم که حالا دیگه همه سایه شدن . سایه ای از بودن ِ واقعی . حالا دیگه هیچ کس حتی " بودن " رو نمی تونه درست معنا کنه . چه توقع ِ بی جایی می شه وقتی ازشون می خواهیم که باشن ...
احساس ِ درموندگی می کنم . مثل ِ تمام ِ اوقاتی ( کم هم نیستند ) که این حس رو دارم ٬ تنها راهی که برام می مونه این هست که پناه ببرم به تخت خوابم و مثل ِ یه مرده دراز بکشم و خیره شم به سقف و فکر کنم و فکر کنم و فکر کنم ...
توی اتاق ِ من ٬ تنها نشونه از گذشت زمان اوج گرفتن و خاموشی ِ صداهای غریب ِ تو کوچه است و البته روشنایی و تاریکی که انگار تنها چیزی ِ که هنوز رو اصولی که داشته ٬ داره پیش می ره ...
گاهی آدم ها هستی شون رو به خونه ها تحمیل می کنن و گاهی خونه ها سرنوشت ِ آدمها رو رقم می زنن . توی بعضی خونه ها ٬ اونا که آخر خط هستن ٬ نمی شه خندید ... یعنی همیشه یه چیزی ٬ یه جوری رو اعصاب ِ و اسباب ِ زحمت . دل ِ آدم به چیزی خوش نمی شه ٬ یا اگه شد ٬ زود اون شادی رو از دست می ده . حالا هر چقدر به خودش شور و شوق ِ زندگی تزریق کنه ٬ بازم شکل خونه می شه . راکد و کج خیال ... ربطی هم به تازگی و کهنگی ٬ یا حتی کوچیکی و بزرگی ِ خونه نداره . اصلاْ بعضی خونه ها ذاتاْ واسه زندگی ساخته نشدن ٬ توی اون ها فقط می شه مُــرد .
این مهم نیست که روح یا جسمت می میره ٬ مهم مُــردن ِِ بی موقع و از سر ِ ناچاری ِ .
می میری چون کار بهتری ازت بر نمیاد .
دست ِ شب
خواب می بافد ...
روزم را بر حلقه ی در می آویزم
و تار و پود ِ چشمهایت را
تفسیر می کنم ...
سایه های وهم
ابرهای ِ حوض ِ بی ماهی ام را
فوت می کنند ٬
تا من با رقص ِ تارهای ِ عنکبوت
به خواب روم ...
در بستری از خاک
سبزه زار می بینم ...
و صبح ٬
که پیرهن ِ خوابش را به صورتم انداخت ٬
با حسرت ِ یک نگاه
بیدار می شوم ...
- " تو " کجایی
" من " کجایم
و جغرافیای ِ " ما " کجاست
بی آغوشت ...
- بر جغرافیای ِ ما ٬ خطوط ِ فاصله نقش بسته است .
از خط ِ استوایی ِ آغوشت ٬ تا قطب ِ بازوانم راهی نیست ...
خواستن تنها وسیله است .
حال که آغوش ِ سردم عطر ِ تنت را زار می زند ٬
جاده ها را نقش ِ سپید بزن
و فاصله ها را تاریک کن ...
*
- تو بگو ...
تو که بازوانت انحنایی دارد با وسعت ِ خواب ...
و چشمهایت مهربانی ِ آبهای ِ دور دست را یدک می کشند ٬
بگو که راهی نمانده است ٬
تا آن روشنایی ِ کاذب
تا بیداری ِ مارهای ِ عذاب
بگو که راهی نمانده است ...
- حرفی برای گفتن ندارم ...
هیچ ...
عطر ِ آغوشت ٬ زبان ِ چشمانم را بسته .
و نبض ِ سینه هایت مشامم را پر خون کرده است ...
حرفی برای گفتن ندارم ...
هیچ ...
تنها ٬
سکوتی به آرامش ِ خواب ِ مقدس ِ پلک هایت .
ایمانم سبز بود
و او
شعار می داد
که
پاکم
چون دریا ...
حال که در مرداب فرو رفته ام
می فهمم
هیچ کجای ِ دریا ٬ حتی
نمی توان یک مشت آب ِ پاک خرید .
باد همهمه می کرد
و او
آیه می آورد
که
گر اعتراف به عشق کنی
جوانه خواهد داد باورهای ِ خفته
و جنگل خواهد شد ٬
احساس ...
چشمم به دیدن ِ گیاهی خشک شد
در تن ِ خاک ٬
نمی دانست آیا
نهال ِ احساس ِ ما
در جویی از آبهای ِ هرزه
در تکاپوی ِ خفتن است ؟
به گمانش
پیامبر بود .
رسالتش همه فریب ٬
با نور های کاذب و بی هاله .
ای دریغ بر من
که نمی دانستم
بوی تنش مست نمی کند دیگر
تا شیشه های ِ الکل ِ سپید هست .