گویی یکی به چشمهایم خیره شده است
گویی صدایی مدام در گوشم زنگ می زند
و می گوید
دیر آمدی شاعر !
*
نگاهت در چشمانم تاب میخورد و بی تابم می کند ...
من ٬ داشتم زندگی می کردم . خودم رو زندگی می کردم . احساساتم رو ٬ خواستن هام رو ٬ داشتن هام رو ... حس می کردم باید بجنگم تا مال ِ من بشه . حس جنگیدن رو داشتم ٬ حس ِ اعتصاب ... یا شایدم قدرتش رو البته ! گاهی واسه داشتن ِکسی حاضر بودم از خیلی چیزها بگذرم تا فقط یاد بگیره نه با من ٬ کلاْ باید چه جوری باشه ... و اینا همش کلی زمان ازم گرفت ... کلی زمان که منو از خودم غافل کرد . دیگه به این فکر نمی کردم که من الان دوس دارم چی کار کنم ٬ دوس دارم کی باشم و چی بشم ... توی گیر و دار این اتفاق ها ٬ که حالا بماند چه اتفاقهایی ٬ یهو نه که بزرگ شده باشم ٬ نه ... اصلاْ ... ٬ یهو افتادم تو جمع ِ آدم بزرگها . و یه زمانی هم گذشت تا من به خودم یاد بدم که چطور برای خودم بچه باشم و بچگی های خودم رو داشته باشم و چطور بین ِ اونها هم کاری کنم که بچه ی خوبی که نه ٬ حداقل یه کوچولوی احمق نباشم ! خیلی حس های جدید رو کشف کردم ... حس ِ حسادت ٬ شهامت ٬ جسارت ٬ رقابت و چه می دونم از این کلمه های گنده گنده ... تازه فهمیدم ای بابا ! اون موقع ها من اصلاْ عاشق نبودم انگار !! آخه دیدی ٬ این آدم بزرگها جوری از تجربه هاشون و دیدگاهشون نسبت به مسائل ِ مختلف حرف می زنن ٬ که تو ناخودآگاه بهت یه جورایی ثابت می شه که اونا درست می گن و یا اونا درست فکر می کنن و صد البته اونا درست زندگی کردن ... ! می گفتم ... آره ... تازه فهمیدم که ای بابا من اون موقع ها اصلاْ عاشق نبودم ... دوست داشتم ! فقط همین ! آخه الآن می بینم که واسه عاشق شدن هزار تا فاکتور وجود داره که در صورتیکه فلان ... در اون صورت بیسار ... ! حالا یه وقتا ٬ یعنی اکثراْ شب ها ٬ که دوباه با خودم تنها می شم ٬ لجبازی نمی کنم ها !! نه ... اصلاْ ... اما به خودم که فکر می کنم می گم اینایی که اینا می گن اصلاْ هم عشق یا حتی دوست داشتن نیست ... اصلاْ حیف نبود اون موقع های ِ خودم ! ولی راستش دیگه راهی ندارم . با گنده ها که نمی شه بچه گونه رفتار کرد ... دیدی که تحمل ندارن ... گرفتارن ... و از این قبیل مشکلات ... ! من یهو می افتم توی یه بازی های خطرناک ! یه بازی هایی که اصلاْ اون موقع ها نبود . یه بازی هایی که توش دروغ هست ٬ یعنی دروغ هم حسابه ! بعد تو می تونی خیلی جاها اصلاْ خودت نباشی ٬ یعنی به حسب ِ موقعیت می تونی اصلاْ تظاهر کنی که خوشحالی ٬ در حالی که داری از غصه دق می کنی ... یا برعکس ! بعدشم اینکه می تونی زور بگی ... یعنی بی خیال ِ قواعد ِ بازی بشی ... بگی همینی که هست ! همینی که من می گم ! یا اینکه اصلاْ می تونی بیخیال بشی ٬ اگه یه زمانی حال نکردی !! اینا همش تو این بازی خطرناک ها حسابه ! ولی اون موقع ها اصلاْ هم اینجوری نبود . تازه خیلی هم کیف داشت . یه وقتا اصلاْ قایمکی هم بود ٬ نگو از دست ِ این گنده ها بوده !! تازه هیچ کس در صورت حال نکردن بی خیال نمی شد ٬ یا تو رو وادار نمی کرد کارایی رو که دوس نداری انجام بدی . تو خودت بودی و همبازیاتم تا جایی که می تونستن خوب و مهربون باهات بودن ... خب یه وقتها هم دیگه بازی تعطیل می شد ... حالا که به دلایلش فکر می کنم ٬ می بینم اون موقع ها هم این آدم بزرگها خودشون رو همه کاره می دیدن و می گفتن دیگه بسه !! حوصله مون سر رفت !! حالا نمی دونم چرا اصلاْ دارم اینا رو می نویسم ٬ شاید چون این روزها خیلی فکرم رو مشغول کردن اینا . این که گاهی دلم می خواد نقش ِ خودم رو بازی کنم و خیلی راحت بگم ببین من از تو خوشم میاد . من دوستت دارم . من فلان ... یا بگم نگاه کن ... من با تمام ِ بچگیم می فهمم که اینجا جای من نیست ... من نباید تو این بازی همبازی تو باشم ٬ یا بعضی بازی ها هستن که فقط با یه همبازی باید اجرا بشن ... اما نمی تونم بگم . من نمی خوام حس ِ حسادت رو یاد بگیرم . من نمی خوام رقابت کنم . من ... خیلی کارها دوس ندارم ... من همون امی ِ کوچیک ِ اون موقع ها موندم ... با همون نگاه های گنگ و خیره ... با همون علاقه ها و همون سلیقه ها ... من هنوزم کفش دوزک ها و حلزون ها رو دوست دارم . من هنوزم اسماتیز و بیسکوییت باغ وحشی و پاستیل دوس دارم . من هنوزم یکی رو که دوست دارم واقعاْ دوست دارم ...
با حکم سرانگشتانت
بزرگ می شوم ...
هم آغوش ِ درد و آبستن ِ شعر و اندوه ...
میانه ی راه ٬
در پیچ و تاب ِ دست های ِ تو
کودک می شوم ....
با بهانه ی یک آغوش
و در میان ِ نجواهای ِ عاشقانه ی تو
آرام ترین خواب دنیا را تجربه می کنم .
*
صدایم را بشنو
که نوای ِ نامت ٬
کلید ِ آزادیست ...
تمنای ِ تنم را دریاب
که نیاز ِ دستهایم ٬
ناز ِ سرانگشتان ِ توست ...
مرا در آغوشت نگه دار
که پناه ِ اشک هایم ٬
گرمی ِ نفس های ِ توست ...
طلسم ِ زمستان را بشکن
که جادوی ِ شب های ِ پُر ستاره ٬
در زلال ِ چشمهای ِ توست ...
درخت هویت جنگل است ٬
چنانکه شعر در شاعر ...
بی قبیله که باشی و بی نسب از تبار ِ طوفان ٬
هر خاطره
نسیمی است
میان ِ هجای ِ درختان ...
آهی است
در ناهجای ِ شعرها ...
شاعر که باشی
می توانی
در اوج ِ بی پناهی ِ خویش
پناه ِ گنجشکان باشی
به زیر ِ شلاق ِ باران ...
و خاطره مدفون کنی
در حجم ِ خالی ِ برف های ِ نیامده ...
*
باد داد کشید و تمام ِ درها را بست
و من دوباره خودم شدم
سیاه پوش ِ غار نشین
...
قصه از کجا شروع شد ؟
بگو ...
از دانه های تسبیح ؟
سیل باران ؟
شرم ِ افروختن ِ اولین سیگار ؟
گــُـر گرفتن ِ گونه ها ؟
صدای ساز ؟
دست خط ؟
شعرهای کوتاه ؟
... و نهایت یک پیام ؟
...
روزها گذشت ...
روزهای خوب ِ بی بازگشت ...
و دیگر هیچ تغییری ٬ تعبیر ِ آرزوهایت نخواهد بود ...
می بینی ؟!
اکنون دانه های تسبیح یارشان را در آغوش گرفته اند
باران تنها وقتی می بارد که تو نیستی
سیگار عادت شده است دیگر
گونه ها به میوه های نارسیده می مانند
سازها از نفس افتاده اند
دست خط ٬ حاوی ِ هیچ رمز ِ ناگشوده ای نیست
شعر دیگر دلیل ِ حضور ِ یک شاعر نیست
و پیام ها هزار چهره دارند ...
آری ...
آن روزها گذشت ...
آن روزهای خوب ِ بی بازگشت ...
هـیـچ
عادلانه که نباشد
همه چیز ٬
خسته می شوی
از دیروز
امروز
و شاید فرداها ...
از یاد می بری
تمام تلاشت را ٬
هدف قرار می دهی
ناتوانی ها را ...
نگاهت خشک می شود
بر این همه
ای کاش و اگر ...
تمام پل های ِ رابط را سـَـد قلمداد می کنی ٬
که هیچ روزنه ای
برای هیچ عبور ِ ناگزیری ندارند ...
هی به عقب می روی
هی به جلو
بی هیچ تحولی
و البت بی هیچ عدالتی در کار ...
به سایه ات شک می کنی
به خودت
به نوشته های گاه به گاهت
بر دیوار .
می دانی
هرگز تکیه گاه ِ هیچ آغوشی نخواهند بود .
دلخوشی
به نگاهی از سر ِ مرور
و به دستهایی که می خراشند با هر عبور ...
راه ِ خانه ات را گم می کنی ٬
راه ِ رسیدن به هر کجا و هیچ کجا را هم .
سوت می زنی
آهنگ ِ خاطره هایت را
به باد می سپاری ...
باد دور می شود
و تو گم می شوی
قدم زنان
به زیر ِ رگبار ِ حوادث
بی هیچ چتری
از گیسوی یاری ...
*
من شاعر ِ لحظه های با توام ٬
وقتی بی توام ...
*
نه اینکه به یادت نباشم ٬ اما گاهی یک حس ِ خاصی دارم ٬ یک حس ِ تنهایی زجر آور . یک حسی که حتماْ باید باشی تا قسمتش کنیم . اگر نباشی ثانیه به ثانیه اش یلداست ... مثل ِ همین شب ِ یلدا !
بی باده و لولی وَش
بی یار و مـِی و سازَش
غم بود همه یلدایَش
یاد ِ خودش و یارَش ...
این یعنی من ... این یعنی وقتی نیستی و صدایت نیست ٬ دیگر چه فرقی می کند که در چه زمانی و چه مکانی دست و پا می زنم . آن هیجان حیرت انگیز را باز هم دارم . خیلی بیشتر ... همان که با یاد ِ نگاهت تمام ِ من گُر می گیرد از خوشی . همان را که ... یادت هست ؟!
وقتی باشی ٬ فقط کافیست دستم را دراز کنم سمت دلخوشی هایم و تمام دنیا را در آغوش بگیرم .
جام ِ می ِ من ٬ بر لب
لبریز ز ِ آه ٬ آتش
لب بر لب ِ جامم نــِـه
دریاب تمنایش ...
راستش باورم نمی شود بعد از این همه سال ٬ این همه ساختن و به تماشای ویرانی نشستن ٬ باز هم تکه ی گم شده ام را از من می دزدند ... باز هم باید بجنگم ... باز هم باید دردهایم را در کوچه های خالی ِ شب جار بزنم تا به گوش خدا برسد ... تا شاید از سر ِ خوشی شبی تو را به من داد و بعد ٬ برای مدتها گرفت ...
در کشاکش ِ گذر فصل ها ٬ درگیری لفظی پیدا کرده ام با روزها ! این روزهایی که جدیداْ یاد گرفته اند بمیرانند ٬ بعد بگذرند ... این بین دستم به دامن هیچ کلمه ای گیر نمی کند !
هیچش غریب نیست . تنها تفاوتش با گذشته ها ٬ قریبی ِ شوک آور ِ وقوع ِ اتفاق هاست .
*
به کوری ِ چشم ِ " آن " ها
وفاداریم !
و آدم گونه
شیطان ها را تُف می کنیم !!
*
روزی
لاشخورها
انتظار را میبلعند ٬
و من
تمام ِ تو را ... !
*
تاریکی
در حلقم ریختند ٬
ظلمات
تزریق کردند
به رگهای تنم ٬
اکنون
سوسوی ِ نور
از دور دستها
شوخی ِ بی شرمانه ای بیش نیست !
*
در شعرهایم که برهنه می شوی
حریر مه از شانه های شب سـُر می خورد .
من
خاموش می کنم
چراغ ِ ماه را
بستری سپید می سازم
از برف
و نوای ِ عاشقانه سر می دهم
با باد
در شعرهایم
جشن می گیرم
هماغوشی را ...