*
زمین می چرخد
و قطار زمان حرکت می کند
با چهار واگن ِ رنگارنگ ...
بهار
تابستان
پائیز
زمستان ...
خوب که نگاه کنی
مرا می بینی
با چمدانی رنگی در دستم
که به انتهای ِ قطار آویزان شده ام ...
و مرا می کشد زمان
روی ِ ریل
روی ِ سنگ
روی ِ آب ...
فصلی دیگر باید ...
فصلی دیگر ...
که پنهان شده در چمدان ...
با بوی ِ یک روز ِ جدید
بی بوی ِ سرد ِ آهن
با بوی ِ آبی ِ آب
بی بوی ِ خاکی ِ سنگ ...
*
به من بگو
چند بهار بیاید ٬
و چند شکوفه پَـرپَـر شود ٬
یخ ِ دستهای ِ تو آب می شود ؟
به من بگو
چند تابستان بیاید ٬
و چند میوه ی نوبَــر لَــگد کنم ٬
عشق دوباره متولد می شود ؟
به من بگو
چند پائیز بیاید ٬
و چند برگ زرد شود ٬
صدای ِ تو در صدای ِ باد پیدا می شود ؟
به من بگو
چند زمستان بیاید ٬
و چند رد ِ پای ِ برفی بسازم ٬
آدم برفی مال ِ من می شود ؟
*
می توانستم
آری
می توانستم ...
در واپسین دیدار
با برق ِ چشمانت
چُــرتِ شبنم های ِ یخ زده را بشکنم
و شراب بگیرم
از سر شاخه های ِ خشک ...
می توانستم
در واپسین دیدار
به هر واژه ات
بوسه ای هدیه دهم
تا واژه های ملتهب
آغاز ِ دیوانگی باشند ...
می توانستم
آری
می توانستم
در واپسین دیدار
انتظار را پنهان کنم
تا
روشنایی های شکاک را خانه فرض کنی ...
می توانستم
در واپسین دیدار
خط ِ چشمهایت را
در میان برگهای ِ کاج دنبال کنم
تا حتی پائیز
دلیل ِ ابدی بودن ِ سبـــز باشد ...
می توانستم
آری
می توانستم
در واپسین دیدار
اما
نتوانستم ...
*
نوشته ها بوی ِ دستی را می دهند که در دستم نیست ...