پاهایم با اقاقیای پرپر کف حیاط مانوسند ...
در حالیکه ذهنم همه جا هست الا اقاقیا ...
سرم را که بلند کنم ٬
نگاهم می افتد به چند میوه ی نوبر ٬ علم شده در باغچه ٬
ابعاد ساده ی بودنشان را تجسم می کنم ...
کدام بهار ٬ برگی به سبزی چشمهای تو به درختان هدیه داده است ؟!
غمم بزرگ است و پُر وهم ...
سکوت رها شده است در این دره ی خاموش ...
نگاهم می لغزد بر یک طرح شوم ...
صدای پا می آید ...
اشکهایم را از جیب هایم در می آورم ٬
مدتهاست که خنده هایم را به باد سپرده ام ٬
بغضم می ترکد ... گریه می کنم ... بلند ... بلند ...
همانجور که وقتی دیگر راهی برایم نمی ماند گریه می کنم ...
باسیگاری بر لب ... خیس از اشک ...
صدای پای تو ٬ در همین حوالی ٬ در همین شهر ٬
روی سنگفرش های خیس این کوچه های تنگ ٬
تا ابد سوت زنان می گذرد ...
خیالم در حاشیه های حضورت شناور است ٬
میان آن چند ثانیه غفلت ...
میان امتداد آن نگاه ...
خیالم در نگاه سبز تو جوانه زد و حالا پرپر شده است ...
کاش می دانستم نقطه ی جشن این نگاه کجاست ...
کدام راه روشن ٬ نورش را از انعکاس زلال چشمانت هدیه گرفته است ...
کدام باد وحشی با عطر موهای تو گذر خواهد کرد ...
صدای چیدن آن میوه های نوبر را می شنوی ؟
... هم آهنگ مردن من ...
به من نگوئید باید عبور می کردم ...
که زندگی مجموعه ی غزلهای عبور است و بس !
زیر پای من خاطره لگد مال می شود با رفتنم ...
عبور می کنم ٬
اما با هر قدم نگران نرمی احساس تن خاطره ها هستم ...
نگاه کن ...
برای رفتنم یک اشاره کافی بود ...
یک ضربه ی آرام به حیات ...
یک تلنگر ...
یک خداحافظ هم آغوشی ...
مرگ ٬ حجم ساده ای از پیچیدگی زندگیست ...
هنوز هستم و این لحظه ها دوام جادویی دارند ...
نمی پرند ...
فقط نگاهم می کنند ...
با دو بال بزرگ !
تمام وزن چشمهایت به روی شانه های نحیف من بود ...
زیر سایه ی آن سبز بزرگ ٬ معنای پنهان زندگی جاری بود ...
بلند می شوم ...
شراب باید خورد ...
سیگار باید کشید ...
درد ٬ تنها مونس است در این جاده ی سیاه .
برگ های اقاقی بوی ترانه های گمشده را می دهند ...
بوی حضور دستان سبز شاخه ها ...
بوی انگشتان خاک ...
بوی چشمهای تو ...
بوی اشک های من ...
مرداب زندگیم کدر شده است ...
دیده ام به راه مانده است ...
عطری در چشمم تاب می خورد و بی تابم می کند ...
زمان نمی گذرد ...
تو دیگر نیستی ...
من در تاریکی ها سرگردانم ...
با سایه ای مه آلود !
